Είναι τρελό αλλά διαβάζοντας εφημερίδες αρχίζω να αμφισβητώ πολύ τον εαυτό μου. Ήταν αναρχικοί οι κουκουλοφόροι; Δεν ήταν; Πως θα μπορούσε να ξέρει κανείς; Χάος!
Το αποτέλεσμα βέβαια και πάλι ίδιο θα 'ναι. Δυστυχώς....

Γελάω πάρα πολύ με την εποχή μας. Ή μάλλον δεν γελάω. Τά παίρνω πολύ άσχημα. Χαζεύω λοιπόν τις ειδήσεις, να τις κάνει ο θεός, στο Star, την Κυριακή. Και βλέπω το απίστευτο ρεπορτάζ! Επίθεση κουκολοφόρων στο Κολωνάκι, αγανακτισμένοι πολίτες (τι πρωτότυπο), παίρνουν το νόμο στα χέρια τους (oh my God!), δεν αισθάνονται ασφαλείς, η αστυνομία είναι απούσα! ΠΛΑΚΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΤΕ;
Που όπου σταθείς και όπου βρεθείς βλέπεις εκατοντάδεες μπάτσους να κυκλοφορούν τρεις, τρεις, πέντε, πέντε, μπατσικά, ΜΑΤ, κλούβες! Πόσοι παραπάνω πια;
Αλλά πρέπει να είναι κανείς βαθιά νυχτωμένος για να μην έχει καταλάβει, ότι αυτή η επίθεση στο Κολωνάκι, από το πουθενά, χωρίς κανένα λόγο, με τόση βία, δεν μπορεί παρά να είναι κάτι υποκινούμενο και όχι προιόν του χώρου των Αναρχικών. Είναι σχεδόν 3 μήνες από την δολοφονία του Αλέξη και ξαφνικά από το πουθενά εμφανίζονται 200 άτομα και σπάνε. Και βγαίνουν στα κανάλια, οι ηλίθιοι, παντελώς καθοδηγούμενοι δημοσιογράφοι, πάνω από πηχιαίους τίτλους "ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ".
Απλά μαθηματικά: Σκορπάμε λίγο τρόμο στο κέντρο με λίγες σπασμένες τζαμαρίες, φορώντας κουκούλες τα ρίχνουμε εύκολα στον οποιονδήποτε, αλλά κυρίως σε αυτούς που είναι ταυτισμένοι μαζί τους, και μετά βγαίνουμε και λέμε "απαπα, ανεξέλεγκτοι οι κουκουλοφόροι, ας αφήσουμε τους αστυνομικούς να πλυμμηρίσουν τους δρόμους, να συλλαμβάνουν και να χτυπάνε αδιακρίτως και αμα χρειαστεί, ε , ας τραβήξουν κανά πιστόλι". Και όλα αυτά τα υπέροχα με την υπέροχη δημαγωγία των media και την απέραντη αφέλεια του καθημερινού ανθρωπάκου, που ο καθένας από την πλεύρά του κοιτάει το συμφέρον του (όποιο και αν είναι αυτό πραγματικά στο τέλος-τέλος..) και δίνει στην αστυνομία την άδεια επιτέλους να κάνει τη δουλειά της....

Mogwai

Πήγαμε την Παρασκευή το βράδυ στην συναυλία των Mogwai. Χαρούμενοι που θα παρακολουθούσαμε μια μπάντα που αγαπάμε, μια μπάντα που θα μας ταξίδευε όπως κάνει συνήθως.

Τους Misuse δυστυχώς τους χάσαμε γιατ φτάσαμε αργά, αλλά δεν στεναχωριόμαστε. Ξέρουμε ότι θα έχουμε την ευκαιρία να τους ξαναδούμε κάπου σύντομα και να ξαναπούμε ότι είναι κατά πάσα πιθανότητα η καλύτερη ελληνική μπάντα αυτή τη στιγμή (μαζί με τους Night on Earth).

Βγήκανε λοιπόν και οι Mogwai στην σκηνή, τεντώσαμε το κορμί να τους δούμε καλύτερα και ανοίξαμε τα αυτιά να ρουφήξουμε μαγικούς ήχους.

Και ενώ έπαιζαν κομμάτια από τον τελευταίο δίσκο αλλά και παλιά αγαπημένα όπως το "Summer" και το "Mogwai Fear Satan" δεν υπήρχε τίποτα άλλο. Δεν υπήρχε πάθος, μαγεία, δύναμη. Τίποτα.

Βασικά παρατηρούσαμε μια βαρεμάρα! Φάτσες τύπου "άντε να τελειώνουμε" και "πωωωωω θέλετε και encore τώρα". Τους βλέπαμε να γελάνε σε κομμάτια που τα σπάνε, κομμάτια με τα οποία εμείς έχουμε κλάψει, ερωτευτεί, χτυηπηθεί, χαωθεί.. Και δεν λέω, εσείς το έχετε παίξει χιλιάδες φορές το κομματάκι, και όπως είπε και ένας φίλος, μπορεί εκείνη τη στιγμή να θυμηθήκατε κάτι από τις πρόβες ή ίσως οτιδήποτε..

Αλλά για μας που ήμασταν από κάτω και περιμέναμε μια ατμόσφαιρα και μια θεατρικότητα και κάτι τελοσπάντων, ήταν λίγο φρίκη να αισθανόμαστε ότι μας κάνατε και τη χάρη που ήσασταν πάνω στη σκηνή.

Και έτσι φύγαμε λέγοντας ότι δεν θα ξαναπάμε σε συναυλία τους, τουλάχιστον όχι σύντομα, και όγι για 35 ευρώ, για τα οποία σίγουρα έπρεπε να είχαμε δει κάτι καλύτερο, για το οποίο πήγαμε κιόλας...

?

Υπάρχει μια βάρβαρη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον άνθρωπο που θέλουμε να είμαστε και στον άνθρωπο που καταφέρνουμε τελικά. Είναι μια καθημερινή πάλη με τους δαίμονές μας. Και με τους δαίμονες των άλλων.
Όλοι μας οι φόβοι, οι αγωνίες, η κούραση μαζεύονται πίσω από τις λέξεις, ξεχειλίζουν από τα βλέμματα, κατακτούν το σώμα. Κάθε στιγμή είναι μια εν δυνάμει μικρή καταστροφή. Μια λάθος κουβέντα, μια θυμωμένη ματιά, ένα γύρισμα του κεφαλιού μπορεί να πληγώσει, να λυγίσει, να απομακρύνει. Είμαστε τόσο δυνατοί ώστε να τα βγάζουμε πέρα με την τρομακτική πίεση της καθημερινότητας και μια μόνο λέξη μπορεί να μας κάνει χίλια κομμάτια.
Είναι η δύναμη ένα ελαστικό σκοινί ή απλά μια σχετική έννοια; Που εφαρμόζει δυσανάλογα ίσως με τις συνθήκες. Τεντώνει για να μας φτάνει μακριά και είναι ένα εκατοστό παραπάνω ικανό να σπάσει το σκοινί. Το κερασάκι στην τούρτα. Η σταγόνα στο ποτήρι. Αστείες που είναι οι λέξεις. Εμείς;
Πότε παύουμε να έχουμε πλάκα και γινόμαστε τραγικοί;
Είναι δύσκολο να αγαπάς τον εαυτό σου. Πρέπει να προσπαθείς συνέχεια να τον καταλαβαίνεις, να του ασκείς κριτική, να τον συγχωρείς. Να τον βλέπεις όμως μέσα από τα δικά σου τα μάτια ή και των άλλων; Ή και από των δύο; Και ποιος τελικά να υπερισχύει;
Υπάρχουν απαντήσεις πέρα από ερωτήσεις; Τελικά;
Υπάρχει ζωή χωρίς ενοχή; Μπορούν τα δάκρυα να σε λυτρώσουν ή δεν υπάρχει λύτρωση;
Μήπως παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ σοβαρά; Ή μήπως δεν τον παίρνουμε όσο σοβαρά χρειάζεται; Πως θα μπορούσε κανείς να αγαπά χωρίς να στεναχωρεί ποτε κανέναν;
Σταματήηηηηηηηηηηηστε, θέλω να κατέβω. Έστω για λίγο. Την σκέψη, την κίνηση, τα λόγια, όλα.
Κι αν σταματήσω θα βρω κάτι. Και τι; Κάθε άπάντηση είναι μια καινούρια ερώτηση.
Πόσο υγιές είναι να βλέπεις τον εαυτό σου μόνο μέσα από τα μάτια των άλλων;
Και ξέρεις τι βλέπεις στ αλήθεια;
Είναι τεράστια η ευθύνη των Άλλων. Να σ αγαπώ σημαίνει πάντα να φροντίζω να είσαι καλά.
Και όταν σε πληγώνω, χωρίς να θέλω, πώς βγάζω μετά την άκρη;
Ο καθένας μας είναι ένας άλλος κόσμος, με δικούς του κανόνες, με δικούς τους νόμους, ηδονές, χαρές, λύπες, εξαρτήσεις, θυμούς.
Πώς συναντιούνται τόσοι κόσμοι χωρίς να συνθλίβονται;
Πως γίνεται να τους κάνεις να αγκαλιαστούν σε ένα αρμονικό χορό;
Είμαστε ο ένας για τον άλλο ευτυχία ή δυστυχία; Ευλογία ή κατάρα;
Ζωγραφίσουμε ήλιους πάνω στις στιγμές ή χαράζουμε πληγές πάνω στα χρόνια;
Πότε θα πάψει να είναι δύσκολο και θα αρχίσει να είναι λίγο εύκολο;
Σας αγαπώ. Όλους. Για μένα δεν ξέρω. Όλα καλά. Μάλλον οι ερωτήσεις δεν έχουν απαντήσεις.

Προσπαθώ ακόμα να βρω τον τρόπο να γεφυρώσω τα τελευταίο κείμενο με κάποιο επόμενο. Δύσκολο. Βέβαια καθημερινά έχω πολλές αφορμές αλλά με κοιυράζει να θέλω μόνο να γκρινιάξω. Και αν πάω να πω κάτι χαρούμενο και αισιόδοξο μου φαίνεται πάλι παράτερο..Με τίποτα δεν είμαι ευχαριστημένη..
Θα πω ότι είναι καλά και όμορφα να είσαι ζωντανός, όσο δύσκολο και να ναι κάποιες φορές...Έχεις πάντα την ευκαιρία να κάνεις κάτι.
Άντε να χαμογελάσουμε λίγο...

Καλές Γιορτές...

Αυτό ήταν. Τα ξεχάσαμε όλα.
Βγήκαμε για ψώνια, ανταλάξαμε ευχές, χαμογελάσαμε και γελάσαμε.
Ξεχάσαμε.
Θα το θυμηθούμε του χρόνου στις ειδήσεις.
Θα το συζητήσουμε και λιγάκι και θα λέμε " Πω, πω, θυμάσαι πέρσι;"
Άντε να 'μαστε εμείς καλά και του χρόνου να μην περάσουμε τα ίδια, μην μας χαλάσει το δεντράκι στο Σύνταγμα και να πάμε πιο νωρίς για ψώνια..
Καλή Χρονιά.....

Μία εβδομάδα μετά από το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου και η χώρα είναι εξεγερμένη.
Παρακολουθούμε όλοι τα γεγονότα, από τα ραδιόφωνα, τις τηλεοράσεις, από τους δρόμους και ο καθένας βγάζει τα δικά του συμπεράσματα.
Ανά ομάδες συμφωνούμε, ανά ομάδες διαφωνούμε. Ποτέ ξανά στα 30 μου χρόνια δεν έχω εμπλακεί σε τόσο έντονες πολιτικές συζητήσεις με εκπροσώπους οποιασδήποτε κοινωνικής ή ηλικιακής ομάδας. Ποτέ ξανά δεν υπήρξε μία τόσο βάρβαρη και συνταρακτική αφορμή. Οι φωτιές είναι παντού...
Ένα από τα πρώτα συμπεράσματα που με ευκολία απορρέει από τα γεγονότα είναι ότι αποτελούμε μία κοινωνία σε αποπροσανατολισμό, σε χάος, με έλλειψη πραγματικών αξιών. Είμαστε τα χαμένα παιδιά των καταστροφικών γονιών-κυβερνήσεων μας.
Επιλέξαμε μέσα στις τελευταίες δεκαετίες να επιλέξουμε και να παραδειγματιστούμε από τις πιο διεφθαρμένες και άπληστες κυβερνήσεις, που την ίδια στιγμή που τις καταδικάζαμε, προσπαθούσαμε να γίνουμε σαν κι αυτές, καθένας με τον δικό του τρόπο. Να κλέψουμε λίγο, να αδιαφορήσουμε ακόμα περισσότερο, να βολευτούμε, να μην χρειάζεται να κάνουμε τίποτα..
Τώρα ζούμε τα αποτελέσματα των επιλογών μας. Δημιουργήσαμε χιλιάδες οργισμένων νέων, κουρασμένων και αηδιασμένων από τα 15, νέων που αποζητάνε την καταστροφή, την ισοπέδωση, τον μηδενισμό του κοντέρ..Βγάλαμε την οργή στους δρόμους και είναι τόσο μα τόσο τραγικό να την καταδικάζουμε, την στιγμή που εμείς είμαστε οι γεννήτορές της.
Από που απορρέει όλη αυτή η οργή;
Είμαι η μονάδα μιας οργισμένης κοινωνίας.
Πήγα σχολείο που δεν έιχε παράθυρα. Κάποιες φορές δεν είχε θέρμανση. Τα βιβλία μας ήταν για γέλια. Κάποιες φορές οι καθηγητές μας ήταν για πολλά περισσότερα. Πήγα σε ένα σχολείο που μου έδινε ελάχιστη γνώση. Μου έδωσε όμως να πολύ καλά να καταλάβω ότι αν ήθελα να πάω πανεπιστήμιο, έπρεπε να ξέρω να παπαγαλίζω πολύ καλά. Ζορίστηκα 2 ολόκληρα χρόνια και τα κατάφερα. Είπα τα πράγματα θα είναι καλύτερα...
Πηγα πανεπιστήμιο. Ο καθηγητές ήταν για κωμική παράσταση, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων. Έρχονταν όποτε ήθελαν, όπως ήθελαν, έκαναν μάθημα με όποιο τρόπο ήθελαν. Τα κτίρια ήταν υπό κατάρρευση, το επίπεδο σπουδών ήταν τραγικό. Το πανεπιστήμιο κυβερνιόταν, σε κάθε τι που αφορούσε την φοιτητική ζωή, από τις κομματικές νεολαίες, με ενεργό συμμετοχή από τους ίδιους τους καθηγητές. Είπα θα τελειώσω το πανεπιστήμιο και τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα..
Βγήκα στην κοινωνία. Έψαξα για δουλειές του ποδαριού. Αν ήθελα να δουλέψω έπρεπε να δεχτώ ότι θα είμαι ανασφάλιστη. Έπρεπε να δεχτώ ότι θα παίρνω λίγα λεφτά. Έπρεπε να δεχτώ ότι οι δουλειές που έκανα δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που είχα σπουδάσει. Είπα θα βρω μια καλή και σταθερή δουλειά και τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα...
Πάλεψα και βρήκα σταθερή δουλειά. 'Επαιρνα 500 ευρώ, ήμουν ασφαλισμένη και δούλευα 12 ώρες την ημέρα, συν Σάβατα. Εάν ήθελα να μάθω, εάν ήθελα να έχω μία δουλειά, εάν ήθελα να "κάνω κάτι στη ζωή μου", έπρεπε να κρατάω το στόμα μου κλειστό και να δουλεύω. Αλλιώς μπορούσα να πάω αλλού..Πέντε ολόκληρα χρόνια μετά με τις ίδιες εργασιακές συνθήκες, έπαιρνα 780 ευρώ.
Παράλληλα, ζούσα και ζω σε μία χώρα που όλα καθορίζονται από το μέσον. Ξεδιάντροπα και ανεξέλεγκτα. Ζούσα και ζω σε μία κοινωνία που αρνούνται πεισματικά να την αφήσουν να πάει μπροστά. Χωρίς υποδομές, χωρίς επενδύσεις, χωρίς ενεργή πολιτισμική δραστηριότητα, εξαιρώντας την μεμονωμένη ιδιωτική πρωτοβουλία, μία χώρα του πλιάτσικου, του νεοπλουτισμού, του σκοταδισμού. Μία χώρα που μου δείχνει κάθε μέρα ότι αυτός που έχει το χρήμα, έχει και την δύναμη. Για όλα αυτά δεν υπήρχε κανένα κράτος να με προστατεύσει. Υπήρχαν οι νόμοι, μα το κράτος ήταν και είναι σε μόνιμες διακοπές..
Διανοείται κανείς πόση οργή γεννιέται σε έναν άνθρωπο από τόση συσσωρεύμενη αδικία, ταλαιπωρία, κοροιδία, εξαπάτηση; Πόσο εύκολο είναι να βγεις στο δρόμο και να σπάσεις, να καταστρέψεις, να ισοπεδώσεις; Μα δεν βγαίνω, όπως ούτε εσείς..
Είμαι η μία από τα εκατομμύρια που έχει ζήσει ακριβώς τα ίδια πράγματα. Όσοι έχουν ζήσει αλλιώς, οπότε και πιστεύουν ότι τα παραπάνω δεν τους αφορούν, είναι στην καλύτερη περίπτωση ανόητοι.
Ό, τι αφορά εμένα, την κάθε και τον κάθε εμένα, αφορά όλους.
Η ανομία, η αδικία, η διαφθορά, η παρακμή, βαθμιαία τους αγγίζει όλους. Όπως και τώρα.
Αισθάνεται πιο έξυπνος, πιο καλός και λογικός πολίτης εκείνος που τρώει και βλέπει στις ειδήσεις, τα σκάνδαλα με τα ομόλογα και τους κάθε λογής Ζαχόπουλους, την μισή Ελλάδα να καίγεται σε ένα καλοκαίρι, έναν μοναχό να κλέβει το δημόσιο χρήμα (!), πολλούς μπάτσους να δέρνουν παιδιά, έναν μπάτσο να σκοτώνει ένα 15 χρόνο; Και την ίδια στιγμή να γνωρίζουμε όλοι μα όλοι, χωρίς αμφιβολία, ότι όλα μένουν ατιμώρητα;
Τι έχει κάνει ο καθένας από μας για όλα αυτά; Ας καταδικάσουμε τη βία. Τι έχουμε κάνει για να αλλάξει αυτή η παράλογη κοινωνία; Τι σκοπεύουμε να κάνουμε;
Ας μη γελιόμαστε. Τίποτα. Είμαστε μια κοινωνία βολεψάκηδων. Μια κοινωνία που περιμένει τα πράγματα να γίνουν καλά από μόνα τους. Μια κοινωνία που δεν θέλει μια χούφτα αλήτες να μας χαλάει τη ζαχαρένια..
Αναρωτηθείτε ποιος φταιεί:
Που τα παιδιά αυτά δεν σέβονται τίποτα; Με τα δικά σας κριτήρια;
Που τα παιδιά αυτά σπάνε, καίνει και φωνάζουν;
Που τα παιδιά αυτά είναι στους δρόμους;
Γιατί βλέπουν την κλοπή της αξιοπρέπειας μας, την απώλεια της ελευθερίας μας, την κατάργηση της λογικής, την παντελή απουσία της οποιασδήποτε ελπίδας.
Και για όλα αυτά φταίμε εμείς.
Εμείς σπείραμε την οργή, εμείς και θα τη θερίσουμε.
Ας πούμε αντίο σε αυτό το παιδί που σκοτώσαμε όλοι. Να έχει καλό ταξίδι, και να μη μας κοιτάζει από ψηλά και βλέπει την ντροπή μας..