Mogwai

Πήγαμε την Παρασκευή το βράδυ στην συναυλία των Mogwai. Χαρούμενοι που θα παρακολουθούσαμε μια μπάντα που αγαπάμε, μια μπάντα που θα μας ταξίδευε όπως κάνει συνήθως.

Τους Misuse δυστυχώς τους χάσαμε γιατ φτάσαμε αργά, αλλά δεν στεναχωριόμαστε. Ξέρουμε ότι θα έχουμε την ευκαιρία να τους ξαναδούμε κάπου σύντομα και να ξαναπούμε ότι είναι κατά πάσα πιθανότητα η καλύτερη ελληνική μπάντα αυτή τη στιγμή (μαζί με τους Night on Earth).

Βγήκανε λοιπόν και οι Mogwai στην σκηνή, τεντώσαμε το κορμί να τους δούμε καλύτερα και ανοίξαμε τα αυτιά να ρουφήξουμε μαγικούς ήχους.

Και ενώ έπαιζαν κομμάτια από τον τελευταίο δίσκο αλλά και παλιά αγαπημένα όπως το "Summer" και το "Mogwai Fear Satan" δεν υπήρχε τίποτα άλλο. Δεν υπήρχε πάθος, μαγεία, δύναμη. Τίποτα.

Βασικά παρατηρούσαμε μια βαρεμάρα! Φάτσες τύπου "άντε να τελειώνουμε" και "πωωωωω θέλετε και encore τώρα". Τους βλέπαμε να γελάνε σε κομμάτια που τα σπάνε, κομμάτια με τα οποία εμείς έχουμε κλάψει, ερωτευτεί, χτυηπηθεί, χαωθεί.. Και δεν λέω, εσείς το έχετε παίξει χιλιάδες φορές το κομματάκι, και όπως είπε και ένας φίλος, μπορεί εκείνη τη στιγμή να θυμηθήκατε κάτι από τις πρόβες ή ίσως οτιδήποτε..

Αλλά για μας που ήμασταν από κάτω και περιμέναμε μια ατμόσφαιρα και μια θεατρικότητα και κάτι τελοσπάντων, ήταν λίγο φρίκη να αισθανόμαστε ότι μας κάνατε και τη χάρη που ήσασταν πάνω στη σκηνή.

Και έτσι φύγαμε λέγοντας ότι δεν θα ξαναπάμε σε συναυλία τους, τουλάχιστον όχι σύντομα, και όγι για 35 ευρώ, για τα οποία σίγουρα έπρεπε να είχαμε δει κάτι καλύτερο, για το οποίο πήγαμε κιόλας...