?

Υπάρχει μια βάρβαρη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον άνθρωπο που θέλουμε να είμαστε και στον άνθρωπο που καταφέρνουμε τελικά. Είναι μια καθημερινή πάλη με τους δαίμονές μας. Και με τους δαίμονες των άλλων.
Όλοι μας οι φόβοι, οι αγωνίες, η κούραση μαζεύονται πίσω από τις λέξεις, ξεχειλίζουν από τα βλέμματα, κατακτούν το σώμα. Κάθε στιγμή είναι μια εν δυνάμει μικρή καταστροφή. Μια λάθος κουβέντα, μια θυμωμένη ματιά, ένα γύρισμα του κεφαλιού μπορεί να πληγώσει, να λυγίσει, να απομακρύνει. Είμαστε τόσο δυνατοί ώστε να τα βγάζουμε πέρα με την τρομακτική πίεση της καθημερινότητας και μια μόνο λέξη μπορεί να μας κάνει χίλια κομμάτια.
Είναι η δύναμη ένα ελαστικό σκοινί ή απλά μια σχετική έννοια; Που εφαρμόζει δυσανάλογα ίσως με τις συνθήκες. Τεντώνει για να μας φτάνει μακριά και είναι ένα εκατοστό παραπάνω ικανό να σπάσει το σκοινί. Το κερασάκι στην τούρτα. Η σταγόνα στο ποτήρι. Αστείες που είναι οι λέξεις. Εμείς;
Πότε παύουμε να έχουμε πλάκα και γινόμαστε τραγικοί;
Είναι δύσκολο να αγαπάς τον εαυτό σου. Πρέπει να προσπαθείς συνέχεια να τον καταλαβαίνεις, να του ασκείς κριτική, να τον συγχωρείς. Να τον βλέπεις όμως μέσα από τα δικά σου τα μάτια ή και των άλλων; Ή και από των δύο; Και ποιος τελικά να υπερισχύει;
Υπάρχουν απαντήσεις πέρα από ερωτήσεις; Τελικά;
Υπάρχει ζωή χωρίς ενοχή; Μπορούν τα δάκρυα να σε λυτρώσουν ή δεν υπάρχει λύτρωση;
Μήπως παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ σοβαρά; Ή μήπως δεν τον παίρνουμε όσο σοβαρά χρειάζεται; Πως θα μπορούσε κανείς να αγαπά χωρίς να στεναχωρεί ποτε κανέναν;
Σταματήηηηηηηηηηηηστε, θέλω να κατέβω. Έστω για λίγο. Την σκέψη, την κίνηση, τα λόγια, όλα.
Κι αν σταματήσω θα βρω κάτι. Και τι; Κάθε άπάντηση είναι μια καινούρια ερώτηση.
Πόσο υγιές είναι να βλέπεις τον εαυτό σου μόνο μέσα από τα μάτια των άλλων;
Και ξέρεις τι βλέπεις στ αλήθεια;
Είναι τεράστια η ευθύνη των Άλλων. Να σ αγαπώ σημαίνει πάντα να φροντίζω να είσαι καλά.
Και όταν σε πληγώνω, χωρίς να θέλω, πώς βγάζω μετά την άκρη;
Ο καθένας μας είναι ένας άλλος κόσμος, με δικούς του κανόνες, με δικούς τους νόμους, ηδονές, χαρές, λύπες, εξαρτήσεις, θυμούς.
Πώς συναντιούνται τόσοι κόσμοι χωρίς να συνθλίβονται;
Πως γίνεται να τους κάνεις να αγκαλιαστούν σε ένα αρμονικό χορό;
Είμαστε ο ένας για τον άλλο ευτυχία ή δυστυχία; Ευλογία ή κατάρα;
Ζωγραφίσουμε ήλιους πάνω στις στιγμές ή χαράζουμε πληγές πάνω στα χρόνια;
Πότε θα πάψει να είναι δύσκολο και θα αρχίσει να είναι λίγο εύκολο;
Σας αγαπώ. Όλους. Για μένα δεν ξέρω. Όλα καλά. Μάλλον οι ερωτήσεις δεν έχουν απαντήσεις.