Α και το site www.thelosouvlakia.gr του φίλου μου του Δ έκλεισε ένα χρόνο!!! Και βγήκε και στον Ευαγγελάτο!!!χχ!! Πολλά συγχαρητήρια και σ' ανώτερα!!! Αυτές είναι χαρές γιατί κάποιοι άνθρωποι αξίζουν την επιτυχία!!!

Όσα δεν φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η ώρα λέει η γνωστή παροιμία.
Τους τελευταίους μήνες το έχω ζήσει ίσως όσο ποτέ.
Μας κλέψανε το σπίτι, έμαθα ότι μια φίλη δεν θέλει πια να είναι κομμάτι της ζωής μου, στη δουλειά μου προσπαθούν (και καταφέρνουν) να με κάνουν να κάνω πράγματα που δεν θέλω, ένα ταξίδι που κανόνιζα πάει κατα διαόλου.
Όλα πνιγμένα στο άγχος και την αγωνία. Ακόμα και τα λίγα γέλια.
Είναι φοβερό το πόσο μικρός μπορείς να αισθανθείς.
Και πόσο αβοήθητος. Αναρωτιέσαι αν είσαι τόσο άτυχος ή τόσο ανόητος; Πεπρωμένο ή βούληση; Αστειότητες! Πως μπορείς να κάνεις ερωτήσεις που δέν έχουν απαντήσεις; Ή τις κάνεις τελικά γιατί είσαι και τόσο μαζοχιστής;
Θέλω πολύ να γελάσω με τον εαυτό μου. Να σταματήσω να με παίρω τόσο σοβαρά. Υποψιάζομαι ότι μπορεί να κάνει τα πράγματα πιο έυκολα. Αλλά και πάλι δεν το ξέρω.
Θα επικεντρωθώ σε αυτά που ξέρω.
Έχω φίλους που αγαπώ και με αγαπούν. Χαίρομαι με τις χαρές τους. Η Α κάνει μια δουλειά που την κάνει χαρούμενη. Η Τ έχει δει στην δουλειά της ένα αγόρι που της αρέσει αλλά μάλλον είναι μουγκό!!χχ! Η Χ αναρρώνει και το καλοκαίρι που έρχεται θα την κάνει πάλι χαρούμενη, το ξέρω! Ο Γ είναι η χαρά της ζωής μου! Η παιδική χαρά!!!
Αυτά τα ξέρω!!! Και ελπίζω όσο μπορώ!! Αναρριχούμαι της εξάντλησης!!σνιφ σνιφ και χχ!!!έτσι πάει!!!

Είναι τρελό αλλά διαβάζοντας εφημερίδες αρχίζω να αμφισβητώ πολύ τον εαυτό μου. Ήταν αναρχικοί οι κουκουλοφόροι; Δεν ήταν; Πως θα μπορούσε να ξέρει κανείς; Χάος!
Το αποτέλεσμα βέβαια και πάλι ίδιο θα 'ναι. Δυστυχώς....

Γελάω πάρα πολύ με την εποχή μας. Ή μάλλον δεν γελάω. Τά παίρνω πολύ άσχημα. Χαζεύω λοιπόν τις ειδήσεις, να τις κάνει ο θεός, στο Star, την Κυριακή. Και βλέπω το απίστευτο ρεπορτάζ! Επίθεση κουκολοφόρων στο Κολωνάκι, αγανακτισμένοι πολίτες (τι πρωτότυπο), παίρνουν το νόμο στα χέρια τους (oh my God!), δεν αισθάνονται ασφαλείς, η αστυνομία είναι απούσα! ΠΛΑΚΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΤΕ;
Που όπου σταθείς και όπου βρεθείς βλέπεις εκατοντάδεες μπάτσους να κυκλοφορούν τρεις, τρεις, πέντε, πέντε, μπατσικά, ΜΑΤ, κλούβες! Πόσοι παραπάνω πια;
Αλλά πρέπει να είναι κανείς βαθιά νυχτωμένος για να μην έχει καταλάβει, ότι αυτή η επίθεση στο Κολωνάκι, από το πουθενά, χωρίς κανένα λόγο, με τόση βία, δεν μπορεί παρά να είναι κάτι υποκινούμενο και όχι προιόν του χώρου των Αναρχικών. Είναι σχεδόν 3 μήνες από την δολοφονία του Αλέξη και ξαφνικά από το πουθενά εμφανίζονται 200 άτομα και σπάνε. Και βγαίνουν στα κανάλια, οι ηλίθιοι, παντελώς καθοδηγούμενοι δημοσιογράφοι, πάνω από πηχιαίους τίτλους "ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ".
Απλά μαθηματικά: Σκορπάμε λίγο τρόμο στο κέντρο με λίγες σπασμένες τζαμαρίες, φορώντας κουκούλες τα ρίχνουμε εύκολα στον οποιονδήποτε, αλλά κυρίως σε αυτούς που είναι ταυτισμένοι μαζί τους, και μετά βγαίνουμε και λέμε "απαπα, ανεξέλεγκτοι οι κουκουλοφόροι, ας αφήσουμε τους αστυνομικούς να πλυμμηρίσουν τους δρόμους, να συλλαμβάνουν και να χτυπάνε αδιακρίτως και αμα χρειαστεί, ε , ας τραβήξουν κανά πιστόλι". Και όλα αυτά τα υπέροχα με την υπέροχη δημαγωγία των media και την απέραντη αφέλεια του καθημερινού ανθρωπάκου, που ο καθένας από την πλεύρά του κοιτάει το συμφέρον του (όποιο και αν είναι αυτό πραγματικά στο τέλος-τέλος..) και δίνει στην αστυνομία την άδεια επιτέλους να κάνει τη δουλειά της....

Mogwai

Πήγαμε την Παρασκευή το βράδυ στην συναυλία των Mogwai. Χαρούμενοι που θα παρακολουθούσαμε μια μπάντα που αγαπάμε, μια μπάντα που θα μας ταξίδευε όπως κάνει συνήθως.

Τους Misuse δυστυχώς τους χάσαμε γιατ φτάσαμε αργά, αλλά δεν στεναχωριόμαστε. Ξέρουμε ότι θα έχουμε την ευκαιρία να τους ξαναδούμε κάπου σύντομα και να ξαναπούμε ότι είναι κατά πάσα πιθανότητα η καλύτερη ελληνική μπάντα αυτή τη στιγμή (μαζί με τους Night on Earth).

Βγήκανε λοιπόν και οι Mogwai στην σκηνή, τεντώσαμε το κορμί να τους δούμε καλύτερα και ανοίξαμε τα αυτιά να ρουφήξουμε μαγικούς ήχους.

Και ενώ έπαιζαν κομμάτια από τον τελευταίο δίσκο αλλά και παλιά αγαπημένα όπως το "Summer" και το "Mogwai Fear Satan" δεν υπήρχε τίποτα άλλο. Δεν υπήρχε πάθος, μαγεία, δύναμη. Τίποτα.

Βασικά παρατηρούσαμε μια βαρεμάρα! Φάτσες τύπου "άντε να τελειώνουμε" και "πωωωωω θέλετε και encore τώρα". Τους βλέπαμε να γελάνε σε κομμάτια που τα σπάνε, κομμάτια με τα οποία εμείς έχουμε κλάψει, ερωτευτεί, χτυηπηθεί, χαωθεί.. Και δεν λέω, εσείς το έχετε παίξει χιλιάδες φορές το κομματάκι, και όπως είπε και ένας φίλος, μπορεί εκείνη τη στιγμή να θυμηθήκατε κάτι από τις πρόβες ή ίσως οτιδήποτε..

Αλλά για μας που ήμασταν από κάτω και περιμέναμε μια ατμόσφαιρα και μια θεατρικότητα και κάτι τελοσπάντων, ήταν λίγο φρίκη να αισθανόμαστε ότι μας κάνατε και τη χάρη που ήσασταν πάνω στη σκηνή.

Και έτσι φύγαμε λέγοντας ότι δεν θα ξαναπάμε σε συναυλία τους, τουλάχιστον όχι σύντομα, και όγι για 35 ευρώ, για τα οποία σίγουρα έπρεπε να είχαμε δει κάτι καλύτερο, για το οποίο πήγαμε κιόλας...

?

Υπάρχει μια βάρβαρη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον άνθρωπο που θέλουμε να είμαστε και στον άνθρωπο που καταφέρνουμε τελικά. Είναι μια καθημερινή πάλη με τους δαίμονές μας. Και με τους δαίμονες των άλλων.
Όλοι μας οι φόβοι, οι αγωνίες, η κούραση μαζεύονται πίσω από τις λέξεις, ξεχειλίζουν από τα βλέμματα, κατακτούν το σώμα. Κάθε στιγμή είναι μια εν δυνάμει μικρή καταστροφή. Μια λάθος κουβέντα, μια θυμωμένη ματιά, ένα γύρισμα του κεφαλιού μπορεί να πληγώσει, να λυγίσει, να απομακρύνει. Είμαστε τόσο δυνατοί ώστε να τα βγάζουμε πέρα με την τρομακτική πίεση της καθημερινότητας και μια μόνο λέξη μπορεί να μας κάνει χίλια κομμάτια.
Είναι η δύναμη ένα ελαστικό σκοινί ή απλά μια σχετική έννοια; Που εφαρμόζει δυσανάλογα ίσως με τις συνθήκες. Τεντώνει για να μας φτάνει μακριά και είναι ένα εκατοστό παραπάνω ικανό να σπάσει το σκοινί. Το κερασάκι στην τούρτα. Η σταγόνα στο ποτήρι. Αστείες που είναι οι λέξεις. Εμείς;
Πότε παύουμε να έχουμε πλάκα και γινόμαστε τραγικοί;
Είναι δύσκολο να αγαπάς τον εαυτό σου. Πρέπει να προσπαθείς συνέχεια να τον καταλαβαίνεις, να του ασκείς κριτική, να τον συγχωρείς. Να τον βλέπεις όμως μέσα από τα δικά σου τα μάτια ή και των άλλων; Ή και από των δύο; Και ποιος τελικά να υπερισχύει;
Υπάρχουν απαντήσεις πέρα από ερωτήσεις; Τελικά;
Υπάρχει ζωή χωρίς ενοχή; Μπορούν τα δάκρυα να σε λυτρώσουν ή δεν υπάρχει λύτρωση;
Μήπως παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ σοβαρά; Ή μήπως δεν τον παίρνουμε όσο σοβαρά χρειάζεται; Πως θα μπορούσε κανείς να αγαπά χωρίς να στεναχωρεί ποτε κανέναν;
Σταματήηηηηηηηηηηηστε, θέλω να κατέβω. Έστω για λίγο. Την σκέψη, την κίνηση, τα λόγια, όλα.
Κι αν σταματήσω θα βρω κάτι. Και τι; Κάθε άπάντηση είναι μια καινούρια ερώτηση.
Πόσο υγιές είναι να βλέπεις τον εαυτό σου μόνο μέσα από τα μάτια των άλλων;
Και ξέρεις τι βλέπεις στ αλήθεια;
Είναι τεράστια η ευθύνη των Άλλων. Να σ αγαπώ σημαίνει πάντα να φροντίζω να είσαι καλά.
Και όταν σε πληγώνω, χωρίς να θέλω, πώς βγάζω μετά την άκρη;
Ο καθένας μας είναι ένας άλλος κόσμος, με δικούς του κανόνες, με δικούς τους νόμους, ηδονές, χαρές, λύπες, εξαρτήσεις, θυμούς.
Πώς συναντιούνται τόσοι κόσμοι χωρίς να συνθλίβονται;
Πως γίνεται να τους κάνεις να αγκαλιαστούν σε ένα αρμονικό χορό;
Είμαστε ο ένας για τον άλλο ευτυχία ή δυστυχία; Ευλογία ή κατάρα;
Ζωγραφίσουμε ήλιους πάνω στις στιγμές ή χαράζουμε πληγές πάνω στα χρόνια;
Πότε θα πάψει να είναι δύσκολο και θα αρχίσει να είναι λίγο εύκολο;
Σας αγαπώ. Όλους. Για μένα δεν ξέρω. Όλα καλά. Μάλλον οι ερωτήσεις δεν έχουν απαντήσεις.

Προσπαθώ ακόμα να βρω τον τρόπο να γεφυρώσω τα τελευταίο κείμενο με κάποιο επόμενο. Δύσκολο. Βέβαια καθημερινά έχω πολλές αφορμές αλλά με κοιυράζει να θέλω μόνο να γκρινιάξω. Και αν πάω να πω κάτι χαρούμενο και αισιόδοξο μου φαίνεται πάλι παράτερο..Με τίποτα δεν είμαι ευχαριστημένη..
Θα πω ότι είναι καλά και όμορφα να είσαι ζωντανός, όσο δύσκολο και να ναι κάποιες φορές...Έχεις πάντα την ευκαιρία να κάνεις κάτι.
Άντε να χαμογελάσουμε λίγο...