Αυτό ήταν. Τα ξεχάσαμε όλα.
Βγήκαμε για ψώνια, ανταλάξαμε ευχές, χαμογελάσαμε και γελάσαμε.
Ξεχάσαμε.
Θα το θυμηθούμε του χρόνου στις ειδήσεις.
Θα το συζητήσουμε και λιγάκι και θα λέμε " Πω, πω, θυμάσαι πέρσι;"
Άντε να 'μαστε εμείς καλά και του χρόνου να μην περάσουμε τα ίδια, μην μας χαλάσει το δεντράκι στο Σύνταγμα και να πάμε πιο νωρίς για ψώνια..
Καλή Χρονιά.....
Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2008
Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008
Μία εβδομάδα μετά από το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου και η χώρα είναι εξεγερμένη.
Παρακολουθούμε όλοι τα γεγονότα, από τα ραδιόφωνα, τις τηλεοράσεις, από τους δρόμους και ο καθένας βγάζει τα δικά του συμπεράσματα.
Ανά ομάδες συμφωνούμε, ανά ομάδες διαφωνούμε. Ποτέ ξανά στα 30 μου χρόνια δεν έχω εμπλακεί σε τόσο έντονες πολιτικές συζητήσεις με εκπροσώπους οποιασδήποτε κοινωνικής ή ηλικιακής ομάδας. Ποτέ ξανά δεν υπήρξε μία τόσο βάρβαρη και συνταρακτική αφορμή. Οι φωτιές είναι παντού...
Ένα από τα πρώτα συμπεράσματα που με ευκολία απορρέει από τα γεγονότα είναι ότι αποτελούμε μία κοινωνία σε αποπροσανατολισμό, σε χάος, με έλλειψη πραγματικών αξιών. Είμαστε τα χαμένα παιδιά των καταστροφικών γονιών-κυβερνήσεων μας.
Επιλέξαμε μέσα στις τελευταίες δεκαετίες να επιλέξουμε και να παραδειγματιστούμε από τις πιο διεφθαρμένες και άπληστες κυβερνήσεις, που την ίδια στιγμή που τις καταδικάζαμε, προσπαθούσαμε να γίνουμε σαν κι αυτές, καθένας με τον δικό του τρόπο. Να κλέψουμε λίγο, να αδιαφορήσουμε ακόμα περισσότερο, να βολευτούμε, να μην χρειάζεται να κάνουμε τίποτα..
Τώρα ζούμε τα αποτελέσματα των επιλογών μας. Δημιουργήσαμε χιλιάδες οργισμένων νέων, κουρασμένων και αηδιασμένων από τα 15, νέων που αποζητάνε την καταστροφή, την ισοπέδωση, τον μηδενισμό του κοντέρ..Βγάλαμε την οργή στους δρόμους και είναι τόσο μα τόσο τραγικό να την καταδικάζουμε, την στιγμή που εμείς είμαστε οι γεννήτορές της.
Από που απορρέει όλη αυτή η οργή;
Είμαι η μονάδα μιας οργισμένης κοινωνίας.
Πήγα σχολείο που δεν έιχε παράθυρα. Κάποιες φορές δεν είχε θέρμανση. Τα βιβλία μας ήταν για γέλια. Κάποιες φορές οι καθηγητές μας ήταν για πολλά περισσότερα. Πήγα σε ένα σχολείο που μου έδινε ελάχιστη γνώση. Μου έδωσε όμως να πολύ καλά να καταλάβω ότι αν ήθελα να πάω πανεπιστήμιο, έπρεπε να ξέρω να παπαγαλίζω πολύ καλά. Ζορίστηκα 2 ολόκληρα χρόνια και τα κατάφερα. Είπα τα πράγματα θα είναι καλύτερα...
Πηγα πανεπιστήμιο. Ο καθηγητές ήταν για κωμική παράσταση, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων. Έρχονταν όποτε ήθελαν, όπως ήθελαν, έκαναν μάθημα με όποιο τρόπο ήθελαν. Τα κτίρια ήταν υπό κατάρρευση, το επίπεδο σπουδών ήταν τραγικό. Το πανεπιστήμιο κυβερνιόταν, σε κάθε τι που αφορούσε την φοιτητική ζωή, από τις κομματικές νεολαίες, με ενεργό συμμετοχή από τους ίδιους τους καθηγητές. Είπα θα τελειώσω το πανεπιστήμιο και τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα..
Βγήκα στην κοινωνία. Έψαξα για δουλειές του ποδαριού. Αν ήθελα να δουλέψω έπρεπε να δεχτώ ότι θα είμαι ανασφάλιστη. Έπρεπε να δεχτώ ότι θα παίρνω λίγα λεφτά. Έπρεπε να δεχτώ ότι οι δουλειές που έκανα δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που είχα σπουδάσει. Είπα θα βρω μια καλή και σταθερή δουλειά και τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα...
Πάλεψα και βρήκα σταθερή δουλειά. 'Επαιρνα 500 ευρώ, ήμουν ασφαλισμένη και δούλευα 12 ώρες την ημέρα, συν Σάβατα. Εάν ήθελα να μάθω, εάν ήθελα να έχω μία δουλειά, εάν ήθελα να "κάνω κάτι στη ζωή μου", έπρεπε να κρατάω το στόμα μου κλειστό και να δουλεύω. Αλλιώς μπορούσα να πάω αλλού..Πέντε ολόκληρα χρόνια μετά με τις ίδιες εργασιακές συνθήκες, έπαιρνα 780 ευρώ.
Παράλληλα, ζούσα και ζω σε μία χώρα που όλα καθορίζονται από το μέσον. Ξεδιάντροπα και ανεξέλεγκτα. Ζούσα και ζω σε μία κοινωνία που αρνούνται πεισματικά να την αφήσουν να πάει μπροστά. Χωρίς υποδομές, χωρίς επενδύσεις, χωρίς ενεργή πολιτισμική δραστηριότητα, εξαιρώντας την μεμονωμένη ιδιωτική πρωτοβουλία, μία χώρα του πλιάτσικου, του νεοπλουτισμού, του σκοταδισμού. Μία χώρα που μου δείχνει κάθε μέρα ότι αυτός που έχει το χρήμα, έχει και την δύναμη. Για όλα αυτά δεν υπήρχε κανένα κράτος να με προστατεύσει. Υπήρχαν οι νόμοι, μα το κράτος ήταν και είναι σε μόνιμες διακοπές..
Διανοείται κανείς πόση οργή γεννιέται σε έναν άνθρωπο από τόση συσσωρεύμενη αδικία, ταλαιπωρία, κοροιδία, εξαπάτηση; Πόσο εύκολο είναι να βγεις στο δρόμο και να σπάσεις, να καταστρέψεις, να ισοπεδώσεις; Μα δεν βγαίνω, όπως ούτε εσείς..
Είμαι η μία από τα εκατομμύρια που έχει ζήσει ακριβώς τα ίδια πράγματα. Όσοι έχουν ζήσει αλλιώς, οπότε και πιστεύουν ότι τα παραπάνω δεν τους αφορούν, είναι στην καλύτερη περίπτωση ανόητοι.
Ό, τι αφορά εμένα, την κάθε και τον κάθε εμένα, αφορά όλους.
Η ανομία, η αδικία, η διαφθορά, η παρακμή, βαθμιαία τους αγγίζει όλους. Όπως και τώρα.
Αισθάνεται πιο έξυπνος, πιο καλός και λογικός πολίτης εκείνος που τρώει και βλέπει στις ειδήσεις, τα σκάνδαλα με τα ομόλογα και τους κάθε λογής Ζαχόπουλους, την μισή Ελλάδα να καίγεται σε ένα καλοκαίρι, έναν μοναχό να κλέβει το δημόσιο χρήμα (!), πολλούς μπάτσους να δέρνουν παιδιά, έναν μπάτσο να σκοτώνει ένα 15 χρόνο; Και την ίδια στιγμή να γνωρίζουμε όλοι μα όλοι, χωρίς αμφιβολία, ότι όλα μένουν ατιμώρητα;
Τι έχει κάνει ο καθένας από μας για όλα αυτά; Ας καταδικάσουμε τη βία. Τι έχουμε κάνει για να αλλάξει αυτή η παράλογη κοινωνία; Τι σκοπεύουμε να κάνουμε;
Ας μη γελιόμαστε. Τίποτα. Είμαστε μια κοινωνία βολεψάκηδων. Μια κοινωνία που περιμένει τα πράγματα να γίνουν καλά από μόνα τους. Μια κοινωνία που δεν θέλει μια χούφτα αλήτες να μας χαλάει τη ζαχαρένια..
Αναρωτηθείτε ποιος φταιεί:
Που τα παιδιά αυτά δεν σέβονται τίποτα; Με τα δικά σας κριτήρια;
Που τα παιδιά αυτά σπάνε, καίνει και φωνάζουν;
Που τα παιδιά αυτά είναι στους δρόμους;
Γιατί βλέπουν την κλοπή της αξιοπρέπειας μας, την απώλεια της ελευθερίας μας, την κατάργηση της λογικής, την παντελή απουσία της οποιασδήποτε ελπίδας.
Και για όλα αυτά φταίμε εμείς.
Εμείς σπείραμε την οργή, εμείς και θα τη θερίσουμε.
Ας πούμε αντίο σε αυτό το παιδί που σκοτώσαμε όλοι. Να έχει καλό ταξίδι, και να μη μας κοιτάζει από ψηλά και βλέπει την ντροπή μας..
Παρακολουθούμε όλοι τα γεγονότα, από τα ραδιόφωνα, τις τηλεοράσεις, από τους δρόμους και ο καθένας βγάζει τα δικά του συμπεράσματα.
Ανά ομάδες συμφωνούμε, ανά ομάδες διαφωνούμε. Ποτέ ξανά στα 30 μου χρόνια δεν έχω εμπλακεί σε τόσο έντονες πολιτικές συζητήσεις με εκπροσώπους οποιασδήποτε κοινωνικής ή ηλικιακής ομάδας. Ποτέ ξανά δεν υπήρξε μία τόσο βάρβαρη και συνταρακτική αφορμή. Οι φωτιές είναι παντού...
Ένα από τα πρώτα συμπεράσματα που με ευκολία απορρέει από τα γεγονότα είναι ότι αποτελούμε μία κοινωνία σε αποπροσανατολισμό, σε χάος, με έλλειψη πραγματικών αξιών. Είμαστε τα χαμένα παιδιά των καταστροφικών γονιών-κυβερνήσεων μας.
Επιλέξαμε μέσα στις τελευταίες δεκαετίες να επιλέξουμε και να παραδειγματιστούμε από τις πιο διεφθαρμένες και άπληστες κυβερνήσεις, που την ίδια στιγμή που τις καταδικάζαμε, προσπαθούσαμε να γίνουμε σαν κι αυτές, καθένας με τον δικό του τρόπο. Να κλέψουμε λίγο, να αδιαφορήσουμε ακόμα περισσότερο, να βολευτούμε, να μην χρειάζεται να κάνουμε τίποτα..
Τώρα ζούμε τα αποτελέσματα των επιλογών μας. Δημιουργήσαμε χιλιάδες οργισμένων νέων, κουρασμένων και αηδιασμένων από τα 15, νέων που αποζητάνε την καταστροφή, την ισοπέδωση, τον μηδενισμό του κοντέρ..Βγάλαμε την οργή στους δρόμους και είναι τόσο μα τόσο τραγικό να την καταδικάζουμε, την στιγμή που εμείς είμαστε οι γεννήτορές της.
Από που απορρέει όλη αυτή η οργή;
Είμαι η μονάδα μιας οργισμένης κοινωνίας.
Πήγα σχολείο που δεν έιχε παράθυρα. Κάποιες φορές δεν είχε θέρμανση. Τα βιβλία μας ήταν για γέλια. Κάποιες φορές οι καθηγητές μας ήταν για πολλά περισσότερα. Πήγα σε ένα σχολείο που μου έδινε ελάχιστη γνώση. Μου έδωσε όμως να πολύ καλά να καταλάβω ότι αν ήθελα να πάω πανεπιστήμιο, έπρεπε να ξέρω να παπαγαλίζω πολύ καλά. Ζορίστηκα 2 ολόκληρα χρόνια και τα κατάφερα. Είπα τα πράγματα θα είναι καλύτερα...
Πηγα πανεπιστήμιο. Ο καθηγητές ήταν για κωμική παράσταση, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων. Έρχονταν όποτε ήθελαν, όπως ήθελαν, έκαναν μάθημα με όποιο τρόπο ήθελαν. Τα κτίρια ήταν υπό κατάρρευση, το επίπεδο σπουδών ήταν τραγικό. Το πανεπιστήμιο κυβερνιόταν, σε κάθε τι που αφορούσε την φοιτητική ζωή, από τις κομματικές νεολαίες, με ενεργό συμμετοχή από τους ίδιους τους καθηγητές. Είπα θα τελειώσω το πανεπιστήμιο και τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα..
Βγήκα στην κοινωνία. Έψαξα για δουλειές του ποδαριού. Αν ήθελα να δουλέψω έπρεπε να δεχτώ ότι θα είμαι ανασφάλιστη. Έπρεπε να δεχτώ ότι θα παίρνω λίγα λεφτά. Έπρεπε να δεχτώ ότι οι δουλειές που έκανα δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που είχα σπουδάσει. Είπα θα βρω μια καλή και σταθερή δουλειά και τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα...
Πάλεψα και βρήκα σταθερή δουλειά. 'Επαιρνα 500 ευρώ, ήμουν ασφαλισμένη και δούλευα 12 ώρες την ημέρα, συν Σάβατα. Εάν ήθελα να μάθω, εάν ήθελα να έχω μία δουλειά, εάν ήθελα να "κάνω κάτι στη ζωή μου", έπρεπε να κρατάω το στόμα μου κλειστό και να δουλεύω. Αλλιώς μπορούσα να πάω αλλού..Πέντε ολόκληρα χρόνια μετά με τις ίδιες εργασιακές συνθήκες, έπαιρνα 780 ευρώ.
Παράλληλα, ζούσα και ζω σε μία χώρα που όλα καθορίζονται από το μέσον. Ξεδιάντροπα και ανεξέλεγκτα. Ζούσα και ζω σε μία κοινωνία που αρνούνται πεισματικά να την αφήσουν να πάει μπροστά. Χωρίς υποδομές, χωρίς επενδύσεις, χωρίς ενεργή πολιτισμική δραστηριότητα, εξαιρώντας την μεμονωμένη ιδιωτική πρωτοβουλία, μία χώρα του πλιάτσικου, του νεοπλουτισμού, του σκοταδισμού. Μία χώρα που μου δείχνει κάθε μέρα ότι αυτός που έχει το χρήμα, έχει και την δύναμη. Για όλα αυτά δεν υπήρχε κανένα κράτος να με προστατεύσει. Υπήρχαν οι νόμοι, μα το κράτος ήταν και είναι σε μόνιμες διακοπές..
Διανοείται κανείς πόση οργή γεννιέται σε έναν άνθρωπο από τόση συσσωρεύμενη αδικία, ταλαιπωρία, κοροιδία, εξαπάτηση; Πόσο εύκολο είναι να βγεις στο δρόμο και να σπάσεις, να καταστρέψεις, να ισοπεδώσεις; Μα δεν βγαίνω, όπως ούτε εσείς..
Είμαι η μία από τα εκατομμύρια που έχει ζήσει ακριβώς τα ίδια πράγματα. Όσοι έχουν ζήσει αλλιώς, οπότε και πιστεύουν ότι τα παραπάνω δεν τους αφορούν, είναι στην καλύτερη περίπτωση ανόητοι.
Ό, τι αφορά εμένα, την κάθε και τον κάθε εμένα, αφορά όλους.
Η ανομία, η αδικία, η διαφθορά, η παρακμή, βαθμιαία τους αγγίζει όλους. Όπως και τώρα.
Αισθάνεται πιο έξυπνος, πιο καλός και λογικός πολίτης εκείνος που τρώει και βλέπει στις ειδήσεις, τα σκάνδαλα με τα ομόλογα και τους κάθε λογής Ζαχόπουλους, την μισή Ελλάδα να καίγεται σε ένα καλοκαίρι, έναν μοναχό να κλέβει το δημόσιο χρήμα (!), πολλούς μπάτσους να δέρνουν παιδιά, έναν μπάτσο να σκοτώνει ένα 15 χρόνο; Και την ίδια στιγμή να γνωρίζουμε όλοι μα όλοι, χωρίς αμφιβολία, ότι όλα μένουν ατιμώρητα;
Τι έχει κάνει ο καθένας από μας για όλα αυτά; Ας καταδικάσουμε τη βία. Τι έχουμε κάνει για να αλλάξει αυτή η παράλογη κοινωνία; Τι σκοπεύουμε να κάνουμε;
Ας μη γελιόμαστε. Τίποτα. Είμαστε μια κοινωνία βολεψάκηδων. Μια κοινωνία που περιμένει τα πράγματα να γίνουν καλά από μόνα τους. Μια κοινωνία που δεν θέλει μια χούφτα αλήτες να μας χαλάει τη ζαχαρένια..
Αναρωτηθείτε ποιος φταιεί:
Που τα παιδιά αυτά δεν σέβονται τίποτα; Με τα δικά σας κριτήρια;
Που τα παιδιά αυτά σπάνε, καίνει και φωνάζουν;
Που τα παιδιά αυτά είναι στους δρόμους;
Γιατί βλέπουν την κλοπή της αξιοπρέπειας μας, την απώλεια της ελευθερίας μας, την κατάργηση της λογικής, την παντελή απουσία της οποιασδήποτε ελπίδας.
Και για όλα αυτά φταίμε εμείς.
Εμείς σπείραμε την οργή, εμείς και θα τη θερίσουμε.
Ας πούμε αντίο σε αυτό το παιδί που σκοτώσαμε όλοι. Να έχει καλό ταξίδι, και να μη μας κοιτάζει από ψηλά και βλέπει την ντροπή μας..
Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
Πόση ντροπή, πόσο αίσχος, πόση οργή όταν σκοτώνουνε ένα παιδί 16 χρονών; Ότι και να έκανε, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να του αφαιρέσει τη ζωή. ΚΑΝΕΙΣ!
Δν ξέρει κανείς ακόμα τι ακριβώς έγινε, την αλήθεια όμως θα την μάθουμε, αυτό είναι σίγουρο. Όπως είναι ακόμα πιο σίγουρο ότι ο μπάτσος θα την γλιτώσει πολύ φτηνά.
Ας ξεσηκωθούν τώρα όλοι οι έξυπνοι να πούνε το κοντό τους και το μακρύ τους για το ποιος έφταιγε και για το αν το παιδί θα έπρεπε να είναι εκεί και αν έκανε κακές παρέες και και και.. Ας σκεφτούνε μετά ότι θα μπορούσε να είναι το δικό τους παιδί ..
Όλη η ουσία βρίσκεται στο ότι το παιδί δεν είναι πια εδώ..Και δεν γυρίζει.
Πόσο μίσος. Τι κρίμα να ζούμε μέσα σε τόση φρίκη.
Δν ξέρει κανείς ακόμα τι ακριβώς έγινε, την αλήθεια όμως θα την μάθουμε, αυτό είναι σίγουρο. Όπως είναι ακόμα πιο σίγουρο ότι ο μπάτσος θα την γλιτώσει πολύ φτηνά.
Ας ξεσηκωθούν τώρα όλοι οι έξυπνοι να πούνε το κοντό τους και το μακρύ τους για το ποιος έφταιγε και για το αν το παιδί θα έπρεπε να είναι εκεί και αν έκανε κακές παρέες και και και.. Ας σκεφτούνε μετά ότι θα μπορούσε να είναι το δικό τους παιδί ..
Όλη η ουσία βρίσκεται στο ότι το παιδί δεν είναι πια εδώ..Και δεν γυρίζει.
Πόσο μίσος. Τι κρίμα να ζούμε μέσα σε τόση φρίκη.
Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2008
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)